„Zgłosiłem się do naszego attachć wojskowego w Londynie. Ten, wysłuchawszy mojego curriculum vitae, powiedział krótko — Ukończcie, kapitanie (bo właśnie awansowałem), kurs Wyższej Szkoły Wojennej i wtedy wracajcie. Polska potrzebuje wykształconych, bojowych i uczciwych oficerów.
Poszedłem za jego radą i dopiero po otrzymaniu świadectwa ukończenia Wyższej Szkoły Wojennej zgłosiłem oficjalnie chęć powrotu do kraju. Sądziłem, że natychmiast zostanę skierowany do obozu repatriacyjnego. Tymczasem odkomenderowano mnie do Wiek, miejscowości leżącej na najdalej wysuniętym w Morze Północne cyplu Szkocji. Różni ludzie usiłowali tam wpłynąć na zmianę powziętej decyzji i dopiero na moją ostrą interwencję znalazłem się wreszcie w ośrodku repatriacyjnym w południowej Anglii.
Po otrzymaniu karty demobilizacyjnej i kilkudziesięciofuntowej odprawy kupiłem odzież, bieliznę oraz inne przedmioty, które mogły przydać się w domu. Zapakowałem to wszystko w trzy walizy.
Załadunek na „Sobieskiego". Bagaże repatriantów do okrętowych ładowni i żegnaj, Wielka Brytanio!
Statek miał wpłynąć do portu gdańskiego 7 listopada 1946 roku w godzinach popołudniowych. Wysłałem do Zosi stosowną radiodepeszę już z pokładu „Sobieskiego". Nie batdzo nawet wierzyłem, że dotrze do adresatki.“(2)