„W 1857 r. romantycy zostali jak z łaski uznani
przez Akademię w momencie, gdy ruch ich utracił
już rewolucyjną świeżość, gdy na arenę wystąpił
nowy wróg realiści. Po nich — nowy atak na nie
zdobytą wciąż twierdzę Akademii podjął Edouard
Manet (18321883). Jego twórczość nie tylko spot
kała się z niezrozumieniem, ale wywołała skandale,
jakimi poszczycić się później mogły jedynie obrazy
impresjonistów. Jego Śniadanie na trawie, a może
bardziej jeszcze Olympia wzbudziły oburzenie nie
swymi tematami — bo od aktów kobiecych roiły się
obrazy akademików — lecz sposobem ujęcia, tech
niką, kolorem. Manet pierwszy odważył się dać praw
dziwy obraz paryżan w swym malarstwie, odważył
się przedstawić w sposób realistyczny ładną i bez
czelną modelkę leżącą nago na kanapie zamiast
uświęconego tradycją, odbarwionego i przesłodzonego
aktu nierealnej bogini Venus. Odważył się też za
stosować swobodną technikę malarską, której uczył
się od starych mistrzów, Halsa i Velasqueza, zamiast
gładkiej, wylizanej powierzchni, jaką nadawali swym
obrazom akademicy; zamiast łagodnego światłocienia
operował ostrym, kontrastowym przeciwstawieniem ja
snych i ciemnych części przedmiotów. Manet nie po“(4)