„Te pierwsze próby zasługują niewątpliwie na omówienie chociażby w największym skrócie.
Już Francis Bacon z Verulam (1561—1626), kanclerz Jakuba I i sławny filozof angielski, w swoim dziele Novum Organum, wydanym w 1620 r., nawoływał do przyrodniczych badań doświadczalnych. Sam prowadził doświadczenia nad kiełkowaniem nasion i wzrostem siewek pszenicy, dodając do wody odchody zwierzęce, popioły, sól, wapno, piasek morski lub sadzę. Doświadczenia te opisał w rozprawie pt. Syha Syharum, wydanej w dwadzieścia pięć lat po śmierci autora.
Robert Boyle (1627—1691) — znany fizyk i chemik angielski — powtórzył doświadczenie Helmonta i doszedł do przekonania, że organizm roślinny powstaje z wody. R. Boyle określił wodę jako „ciało elementarne i znacznie bardziej jednorodne niż inne ciecze... Przy różnym układzie jej cząstek można uzyskać ciała o bardzo różnych właściwościach". Badacz ten doceniał również korzystny wpływ saletry na wzrost rośliny i nazywał ją the life of vegetation.
Francis Home (1719—1813) — członek królewskiego kolegium lekarskiego w Edynburgu, zasłużony racjonalizator i organizator angielskiego rolnictwa, w swoim dziele pt. Of Agriculture z 1755 r. opracował klasyfikację gleb angielskich na podstawie ich cech fizycznych i chemicznych; dał też wiele praktycznych wskazówek dotyczących uprawy, nawożenia i wapnowania gleb oraz przechowywania i stosowania obornika. Chociaż według jego teorii rośliny żywią się „olejem" użyźniającym każdą glebę, to jednak dostrzegał on korzystne działanie popiołów i marglu oraz saletry i przypi“(11)