„Profil tego punktalńego, sumiennego staruszka, jak to mecenas mógł naocznie się przekonać, w rzeczy samej przypominał Batorego, był jednak znacznie bardziej podtatusiały od profilu królewskiego z obrazu Matejki.
— Jestem Adam Grossenberg. Mam kancelarię w Warszawie — przedstawił się mecenas. — Jestem poza tym członkiem zarządu warszawskiej Izby Adwokackiej. Bardzo mi miło i przepraszam za najazd. — I nie chcąc niczym staruszka zranić, ukazał mu pisemne upoważnienie Wachickiego, co przez samego mecenasa podyktowane, zredagowane było w oględnej, kurtuazyjnej formie. Przeprosił dwukrotnie. Na szczędząc oznak uszanowania, zapewnił Powścinowskiego, że w domenę jego działań jako adwoka
ta pani Wachickiej, a obecnie i jej syna, nie śmie i nigdy sobie nie pozwoli zaglądać. Powścinowski wcale nie był śpiący czy ziewający, raczej przeciwnie, znamionowało go nerwowe, gderające podniecenie.
— A więc jak to się stało — spytał Adam Grossenberg.
— Nasz klient, panie kolego, sam nawarzył sobie kaszy. Kaszy czy piwa. I teraz my musimy je wypić! — skrzywił się gospodarz i znać było, że nie należał do piwoszy. W każdym razie za tego rodzaju piwem nie przepadał. — Pisałem do niego i upominałem się, że lepiej będzie zabezpieczyć te skrzynie z rzeczami u mnie w piwnicy. Czy kto inny by to zrobił na moim miejscu, co by to go obchodziło, czy nie tak, proszę kolegi Ale miałem szacunek dla jego matki, i ta jej choroba zrobiła wielkie wrażenie na mej żonie. W ogóle na sąsiadach. Proszę sobie wystawić, że biedaczka nawet kiedyś u nich nocowała. Zapukała którejś nocy i na wpół ubrana, w paletku narzuconym na halkę i stanik, prosiła o schronienie aż do świtu... Okropna to choroba, nieludzko się męczyła... Wystawiam sobie, jakby to teraz przeżyła, gdyby to się stało za jej życia. Chociaż nigdy nie wiadomo, strachy wyimaginowane są zazwyczaj straszniejsze od strachów rzeczywistych... Jasiu! klucze! — zakrzyknął Powścinowski do szpary w drzwiach. — No, to cóż, pójdziemy tam. Zaprowadzę kolegę.“(3)