„Noc. Żegnamy uczynne kobiety i błogosławione przez nie jedziemy w ciszę, w spokój coraz zimniejszej nocy. Na moich rękach śpi i budzi się z krzykiem Halinka, na ręku Honorki Maciek. Od czasu do czasu rzucamy jakieś słowo. Zgarbiony chłop wzdycha, usiłuje nas pocieszać. Nie wierzę w żadną pociechę. Jestem ogłuszona, zmaltretowana wszystkim. Jestem tylko i wyłącznie uciekinierką. Bez własnej woli. Gdzie moi najbliżsi, co z nimi, co 7. Warszawą
Tak mija noc i pogodny ranek. Zbliża się południe. Chudy koń staje co parę kroków. Chłop mamrocze, że niedaleko. Już widać Bug. Patrzę urzeczona w spokojną rzekę, w zbliżającą się wieś. To tutaj. Nasz woźnica nie chce zapłaty. „Bóg by go skarał, gdyby wziął choć grosz" — powiada. Chałupa zaroiła się twarzami w oknach. Wychodzą kobiety, stare, młode. Z podwórza nadchodzi ojciec Waleriana.
— Walerek na wojnie. Proszę do izby.
Wnosimy dzieci, walizki. Chłop cmoka na chudego konia. Wołam „Bóg zapłać, człowieku!" Ogarnia mnie rozczulenie. Kurz na drodze. Odjechał. Honorka opowiada o Antonim, jego żonie, dzieciach. Nie biorę udziału w rozmowie. Matka Waleriana, babka, ciotka, siostry przyjmują nas tak, jakbyśmy były tu oczekiwane od dawna, a przecież nikt się takich gości nie spodziewał. Oddają nam świąteczną izbę, znoszą pierzyny, jedzenie. Płacz dzieci wyciska im łzy z oczu. Dziwią się i pytają bez końca.“(14)