„Moss odpowiada, że owszem, opatrzono śhczne. małe saneczki, akurat odpowiedniej wielkości, saneczek im nie brak.
—Tak, z pana wszak olśniewający sportowiec! — mruczy samobójca i zgorszony mierzy go oczami.
Ubierają się więc i wychodzą. W powietrzu aż gęsto od śniegu, nawet „Szczytu" prawie że nie widać.
Wszyscy troje wciągają na wzgórze małe saneczki, wyżej, coraz wyżej, na sam wierzchołek i zjeżdżają potem nadół. Odbywa to się strasznie gwałtownie, samobójca trzyma ster, dama siedzi pośrodku; śnieg wkręca ich w białą omrocz, widzą jedynie, zamknąwszy niemal oczy — o Boże, jak to dobrze i jak desperacko!
Znów idą pod górę, sanki są ciężkie, ale troje ich jest do dźwigania. — Djabeł niech się trapi! — mówi panna i klnie z zachwytu. Znów na dół, taka sama powietrzna podróż — panna rękami obejmuje Mossa i siedzi pod jego zasłoną, szaleństwo to tak żeglować, tak fruwać, lecz jakże to dobrze!
Po kilku przejażdżkach w górę i na dół samobójca chce zaprzestać.
— Czemu to — pyta, panna dEspard.
— Nie mam sił więcej. Wy przecie możecie zjeżdżać dalej. — Czy samobójca zmęczony, czy zazdrosny o Mossa, siedzącego na przedzie i otoczonego ramionami Wszyscy ludźmi jesteśmy. — Nie mam sił więcej! — powtarza.“(7)