„Król usunął się nieco, by przepuścić Gilberta. Kotary rozsunęły się, ukazał się doktor niemal tak samo blady jak hrabina.
— Oto on! — rzekł król.
Na widok Gilberta hrabina zachwiała się. Kolana ugięły się pod nią, pochyliła się w tył, jak gdyby za chwilę miała upaść zemdlona i utrzymała się na nogach jedynie dzięki fotelowi, o który zdążyła się oprzeć. Była prawie nieprzytomna 1 złamana niczym Eurydyka, gdy jad żmii sięgał już jej serca.
— Pani! — powiedział Gilbert, składając uniżony ukłon. — Proszę mi pozwolić powtórzyć pytanie, jakie zostało do niej skierowane przez Jego Królewską Mość.
Wargi hrabiny poruszyły się, ale żaden dźwięk nie wydotuł się z jej ust.
— Cóż złego zrobiłem pani, że na jej rozkaz zostałem wtrąi iiny do tego straszliwego więzienia
Słysząc ten głos, hrabina zerwała się jakby rażona w samo serce, po chwili jednak skierowała na Gilberta spojrzenie przeszywające go lodowatym zimnem, cedząc przy tym zwolna
— Ależ ja pana nie znam!
Podczas gdy hrabina wymawiała te słowa, Gilbert wpatrywał się w nią tak uporczywie, że hrabina opuściła wzrok, a jej oczy przygasły pod siłą jego spojrzenia.
— Hrabino — odezwał się król z łagodnym wyrzutem w głosie — oto do czego prowadzi nadużywanie podpisu. Ten człowiek jest znakomitym i uczonym lekarzem. Sama pani przyznała, że go nie zna. Czy ma pani mu coś do zarzucenia“(6)