„IIP r xp 7
manistów, słowem — was. Z waszymi przekonaniami, stosunkiem do ludzi i innych istot, zasiedlających kosmos. Oczywiście mógłbym siąść przed pierwszym lepszym bębnem pamięciowym komputera, odpowiednio zaprogramowanym, i przekazać im uczony wykład o Ziemi. Ale to byłoby... suche. Tymczasem sami stwierdziliście, że temu komuś, kto się nami zainteresował, chodzi o coś więcej. Pamiętasz, jak mnie przekonywałaś — zwróciłem się do Arii. — No, rozchmurz się już — dodałem, widząc, że dziewczyna po ostatnim moim wystąpieniu siedzi bez ruchu, z obrażoną miną.
Semow spojrzał na nią szybko, po czym przeniósł wzrok z powrotem na mnie i uśmiechnął się. Odetchnąłem.
— Więc jutro — spytałem. — "Około południa, dobrze Przygotujcie się. Będę ja, Change, może jeszcze ktoś z SAO... nie krępujcie się. Powinno dojść do wymiany zdań... przecież nasze prawdziwe cele nie wystawiają nam wcale świadectwa, którego powinniśmy się wstydzić.
Semow wstał. Spotkanie dobiegało końca.
— Jeśli chodzi o mnie — powiedział z westchnieniem — nie widzę przeszkód, żeby zrobić tak, jak mówisz. Ale ja sam nie mogę o tym decydować. Porozmawiam z innymi... a potem porozumiemy się z naszymi Instytutami na Ziemi. Poprosimy ich o zgodę i o... sugestie. Sprawa jest zbyt poważna, żeby ta... nazwijmy to tak, wymiana zdań mogła mieć charakter zupełnie przypadkowy. Osobiście sądzę, że najważniejsze będzie odpowiednie przedstawienie naszej dynamiki społecznej... teraz i na przestrzeni naszego rozwoju. Nauk politycznych... historii, walki o rozpowszechnienie idei naukowego socjalizmu. Ale do tego muszą dojść dzieje zdobywania przez nas wiedzy o nas samych. Takie jest moje zdanie... w tej chwili. Kierownictwa Instytutów z pewnością zechcą się także porozumieć z Radą Naukową... jeśli sprawa ma dotyczyć Ziemi w ogóle. Odpowiedź przekażemy ci, jak tylko sami będziemy coś więcej wiedzieć... zresztą jesteśmy przecież w stałym kontakcie. Masz nas na podsłuchu“(10)