„Batalion zbiera się. Liczy już tylko 16 maszyn.
Jeszcze tego samego wieczora nadchodzi nowy rozkaz Czajka pójdzie znowu w czołówce, nie wolno pozwolić nieprzyjacielowi, żeby ochłonął i okrzepł w obronie.
Batalion formuje kolumnę marszową i mknie polami na przełaj, kierując się nieco bardziej na południe. Po drodze widać jeszcze o zmroku rozbiegające się na widok czołgów grupy i grupki Niemców. Starają się ukryć w stojących jeszcze, nie zżętych zbożach, za kopami i garbami terenu. Przylepiają się jak muchy do ziemi, żeby zniknąć pędzącym czołgistom z oczu.
— Pozwolicie postrzelać trochę
— Nie, mamy pilniejszą robotę!
Naprzód, naprzód! Działanie batalionu idącego w składzie straży przedniej nie polega na łatwym polowaniu, lecz na torowaniu trasy siłom głównym i rozpoznaniu bojowym.
Z pewnością nieprzyjacielskie kolumny czołgowe i zmotoryzowane poruszają się równolegle. Korzystając z ciemności będą usiłowały powstrzymać pościg brygady. Nie są też wykluczone zasadzki.
Właśnie słychać warkot silników. Co to może być
— Lewoskrzydłowy, rozpoznać! Po kilku chwilach dowódca słyszy
—Trzy Tygrysy i jedno działo pancerne. Udają większe siły i robią dużo hałasu. Atakować“(12)