„— Ciężko — mruknął Samuel. — Jeszcze nie przywykliśmy do takiej roboty.
Karczmarz roześmiał się
— Zanim przywykniecie, robota się skończy. Ja przeszedłem to samo, a później przez miesiąc centom w kościach każde uderzenie topora i kwMy gwóźdź, który wbiłem w belki.
— Jak pan dał radę — zdumiał się Abel.
— Myślicie, że gdybym w pojedynkę wznosił swoją budę, byłaby do dziś gotowa Nie, nie. Miałem dwu chłopów na schwał i zdatnych do ciesielki. Słono im musiałem zapłacić, bo rwali się do szukania złota, a nie do rąbania drzew. Jeden nie wytrzymał i gdy tylko stanęły ściany, pognał do Spring Creek, albo jeszcze dalej. Drugi został ze mną już na stałe. Myślę, że dokonał dobrego wyboru. Mam z niego pomocnika jak się patrzy!
— Jak to Zrezygnował z poszukiwań! — zdumiał się Abel. — Trudno w to uwierzyć. » — Pogadaj z nim, jak wróci z Cheyenne z towarem, a zaraz uwierzysz. Zapytaj, czy zamieniłby się z którymś z tych, co całymi dniami stoją w wodzie i zbierają kilka marnych ziarenek złota.
Abel nic nie odpowiedział. Ścinanie drzew trwało trzy dni, czwartego rozpoczęto ściąganie budulca, co okazało się pracą wcale nie łatwiejszą.
Patrick Musgrave, częsty gość Heartów, dzielił się swym doświadczeniem. Pokazał, jak przywiązywać konie do zwalonych bali, aby najmniejszym wysiłkiem ciągnęły, jak hamować pień, aby przy jakiejkolwiek stromiźnie nie wyprzedził zwierzęcia i nie podciął mu nóg.“(5)