„— Ach, to są tylko pogłoski!
— Wasza Królewska Mość raczy mnie wysłuchać.
— Słucham. Mów, proszę, hrabino.
— Mój prokurator zwrócił mi dziś rano dokumenty dotyczące mojej sprawy. Nie może w niej występować, bo nie ma sądów.
— To plotki, powiadam, próba zastraszenia.
To mówiąc, król przechadzał się po buduarze, mocno wzburzony.
— Może Wasza Królewska Mość uwierzy raczej panu de Richelieu Jego spotkało to samo.
— Ktoś puka do drzwi — powiedział król, żeby zmienić temat rozmowy.
—To Zamora, Najjaśniejszy Panie. Zamora wszedł z listem w ręku.
— Czy pozwolisz, Najjaśniejszy Panie — zapytała hrabina.
Wzięła list, aby go przeczytać.
— Ach, mój Boże! — zawołała nagle.
— Co się stało
— List od pana kanclerza, Najjaśniejszy Panie. Pan de Maupeou wiedząc, że Wasza Wysokość raczył mnie odwiedzić, prosi, abym mu wyjednała króciutkie posłuchanie.
— Cóż takiego znowu
— Prosić pana kanclerza — rzekła pani Dubarry. Hrabina de Bearn wstała i chciała się pożegnać.
— Nie jest pani tu zbyteczną osobą — zwrócił się do niej król. A następnie powiedział do kanclerza — Dzień dobry, panie Maupeou. Cóż nowego
— Najjaśniejszy panie — odparł kanclerz kłaniając się — parlament ci przeszkadzał i nie ma już parlamentu.“(8)